مدخل اخلاص

چکیده: این مقاله به بررسی مفهوم «اخلاص» از منظر قرآن، روایات و اشعار عرفانی می‌پردازد. اخلاص به معنای خالص کردن عمل و نیت از هرگونه آلودگی غیرخدایی، در دو حوزه عقیده و عمل تعریف می‌شود. در عقیده، اخلاص به معنای توحید محض و نفی هرگونه شریک برای خداست، و در عمل، به معنای انجام عبادات و اعمال تنها برای رضای خدا و دوری از ریا و خودنمایی است. نویسنده با استناد به آیات قرآن و کلام معصومین، اخلاص را شرط قبولی اعمال و عامل تقرب به خدا می‌داند. اخلاص دارای ابعاد گوناگون از جمله اخلاص در عبادت، در نیت، در…

چکیده دعوت به خداپرستی و اخلاص در بندگی سرلوحه دعوت همه انبیاء الهی بوده است. دستور بندگی خالص در قرآن علاوه بر واژه اخلاص و مشتقّات آن با کلمات و عبارت‌های متنوّع دیگری آمده است؛ مانند: «یُریدُونَ وَجْهَه»، «أَسلم وجهه لله»، «نَصَحُوا لِلَّهِ»، «اِبْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّه»، «اِبْتِغاءَ وَجْهَ اللَّه»، «وَ قُرُباتٍ عِنْدَ اللَّه»، «حَنیف»، «تَبَتَّلْ إِلَیْهِ». ضدِّ اخلاص در اعتقاد و عبادت، شرک و بُت‌پرستی و مقابل اخلاص در طاعت ریا است که در روایات از آن به «شرک خفی» و «شرک اصغر» تعبیر شده است.. اگر چه گستره اخلاص در قرآن شامل تمام باورهای اعتقادی، اعمال عبادی و صفات…

بخشی از مقاله: «اخلاص» شریفترین مرتبه رفتار و زمینه ساز کسب عالی ترین مراتب اخلاقی است. از آنجا که اخلاص، مجمع همه فضایل و در عین حال درمان رذایل اخلاقی نیز هست، یکی از مهمترین موارد اصلاح فرد و جامعه و زیر بنای تشکیل مدینه فاضله است. در این راستا در گام نخست ضرورت شناخت اخلاص (عمل به وظیفه) در راستای فرمان الهی و سپس مراتب تربیتی دستیابی به آن مد نظر است که سرانجام، ارائه راهکارهای تربیتی عملی برای رهایی از موانع دستیابی به اخلاص ارائه خواهد شد. مراجعه به منابع تفسیری و روایی با رویکرد تحلیلی – تربیتی…