چکیده: مهم‌ترین زمینه معنایی واژه حق در قرآن، مربوط به مفاهیم وجود و هستی است. در این معنا «حق» دقیقاً برابر با مفهوم وجود است که بیانگر ماهیت و حقیقت حق نیز هست، زیرا هر موجودی از آن جهت که موجود است و عینیت دارد حقّ می‌باشد، در اینجا حقّ به معنای «ثابت» است. تفسیر این حوزه معنایی حق، در آثار مفسران، عموماً صبغه‌ی فلسفی دارد، چنان‌که ایشان، حق را در آیاتی که خداوند را به وصف حق توصیف کرده‌اند، به معنای موجود ثابتی دانسته‌اند که نمی‌توان در وجود او تردید کرد و هیچ‌گونه باطلی، از نقص، تغییر و فنا،…
